Ból towarzyszy nam od urodzenia do dnia śmierci. Jednym z najczęściej przyjmowanych leków w celu jego uśmierzenia jest niewątpliwie ibuprofen. Dorośli zażywają go na wszelakie dolegliwości: migreny, bóle zębów, bóle miesiączkowe, bóle mięśniowe oraz w razie gorączki towarzyszącej wielu schorzeniom. Jako preparat dla dzieci, zarejestrowany już o 3 miesiąca życia, używany jest zazwyczaj przy ząbkowaniu lub przy gorączce występującej podczas wielu chorób wieku dziecięcego. Spotykamy go pod różnymi nazwami: Ibum, Ibuprom, Ibufen, Brufenik, MIG, Ibalgin, Nurofen, Kidofen itd…. A czy ktoś z Was przeczytał kiedyś ulotkę zanim go zażył? Czy wiecie co można a czego nie przy jego przyjmowaniu? Garść informacji niżej, ale wcześniej… TAK – Ciekawostka!!!

Trochę teorii…

Ibuprofen jest lekiem należącym do grupy tzw. Niesteroidowych Leków PrzeciwZapalnych (NLPZ). Wykazuje działanie przeciwzapalne (zmniejsza stan zapalny), przeciwgorączkowe (pamiętajcie, że leki przeciwgorączkowe zażywamy dopiero przy temperaturze powyżej 38°C)
i przeciwbólowe. Jego działanie polega na hamowaniu enzymu, który stymuluje wytwarzanie substancji prozapalnych odpowiedzialnych za wystąpienie objawów takich jak ból, obrzęk, zaczerwienienie, gorączka, złe samopoczucie itp.

Lek ten wchłania się bardzo dobrze w przewodzie pokarmowym. Jego maksymalne działanie w organizmie rozpoczyna się około 1-2 godzin jeśli podany jest w formie tabletki i po około 1 godzinie jeśli podano go w formie zawiesiny. Całkowite usunięcie leku z organizmu następuję po około 24 godzinach od podania ostatniej dawki.

Ibuprofen po przejściu do krwi, wiążę się z białkami występującymi
w osoczu (albuminy) w 99% – jest wtedy nieaktywny = NIE DZIAŁA. Takie połączenia są tak jakby „magazynem zapasowym” leku w organizmie. Gdy „wyczerpie się” wolna pula leku – ta niezwiązana z białkami – wtedy zostają uwalniane cząsteczki połączone z albuminą. Dzięki temu dłużej utrzymuje się stałe stężenie leku we krwi.

Ibuprofen jak każda substancja chemiczna na świecie (nawet „zwykła” sól kuchenna) ma swoje działania niepożądane. Do tych, które występują stosunkowo najczęściej należą:

Ciąża i karmienie piersią

Kobiety starające się zajść w ciążę powinny unikać ibuprofenu, ponieważ może on zaburzać proces implantacji (zagnieżdżania się) zarodka. Działanie to jednak występuję tylko w trakcie zażywania preparatu i ustępuje po zakończeniu terapii – nie utrzymuję się dłuższy czas!

Jeśli chodzi już o samą ciążę, ibuprofen może być stosowany (gdy to konieczne), ale tylko do końca II trymestru. W III jest on zabroniony.

Dlaczego akurat w trzecim trymestrze nie wolno przyjmować ibuprofenu?
Po pierwsze może hamować czynność porodową – wyciszać skurcze porodowe.
Po drugie: może wywołać przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego Botalla u noworodka co może skutkować nadciśnieniem płucnym. Zapytacie co to takiego ten przewód. Hmmmm…. Najprościej tłumacząc, dziecko znajdujące się w brzuchu ma nieco inną budowę tętnic (rurek z krwią ) wychodzących z serca. Odmienność ta polega na tym, że w serduszku maluszka istnieje połączenie (taka malutka „rurka”) między główną tętnicą – aortą oraz tętnicami płucnymi – pniem płucnym. Ma ono na celu ominięcie krążenia krwi przez płuca (dziecko w brzuchu mamy nie oddycha swoimi płucami, bo jest zanurzone w wodach płodowych, więc przepływ krwi w celu dostarczenia tlenu nie jest potrzebny). W normalnych warunkach to połączenie ulega zamknięciu kilka godzin po narodzinach, gdy dziecko zaczerpnie pierwszy oddech, płuca się rozprężą i rozpoczną swoją pracę. Ibuprofen może przyspieszyć ten proces jeszcze w brzuchu ciężarnej, czego skutkiem może być właśnie nadciśnienie płucne u maluszka.

Po trzecie: może dojść do uszkodzenia czynności nerek dziecka czego konsekwencją mogą być przewlekłe stany zapalne nerek maluszka.
Po czwarte: może dojść u dziecka do skazy krwotocznej, czyli nasilonej skłonności do krwawień.

Jeśli chodzi o podawanie preparatu matkom karmiącym ibuprofen jest lekiem o najlepiej udokumentowanym bezpieczeństwie takiej terapii. Praktycznie nie przechodzi do mleka (kategoria 1). Iloraz mleko/osocze wynosi 0,14 (to bardzo mało).

Interakcje z pożywieniem

Aby jeszcze bardziej zminimalizować ryzyko wystąpienia dolegliwości brzusznych po przyjęciu leku, zaleca się przyjmować go w trakcie posiłku lub po nim (nie na pusty żołądek).

Ibuprofen i inne leki

Jak już wcześniej wspomniałam ibuprofen łączy się z białkami w krwi zwanymi albuminami. Nie jest jednak jedynym lekiem, który takie połączenia tworzy. Jego połączenie jest jednak silniejsze niż poniżej wymienionych przeze mnie leków. Oznacza to, że potrafi wypierać je z tych wiązań, powodując ich zwiększenie stężenia we krwi, a co za tym idzie nasilenie ich działania łącznie z wystąpieniem objawów niepożądanych i toksycznych. NALEŻY UWAŻAĆ JEŚLI PRZYJMUJEMY KTÓRYŚ Z PONIŻSZYCH LEKÓW I SKONSULTOWAĆ SIĘ PRZED ZAŻYCIEM IBUPROFENU!!!

Przy lekach przeciwcukrzycowych efektem nasilenia ich działania może być jak dobrze się domyślanie niedocukrzenie (hipoglikemia). Dodatkowym działaniem ubocznym związanym z pobudzeniem pewnych receptorów przy wysokich stężeniach leków przeciwcukrzycowych jest zmniejszenie napływu krwi do mięśnia sercowego, a w konsekwencji niedokrwienie serca.

Kolejną interakcją jest zmniejszenie przez ibuprofen skuteczności wielu leków hipotensyjnych = na nadciśnienie. Efektem może być wzrost ciśnienia tętniczego, mimo prawidłowo przyjmowanych leków. Dodatkowo może dojść również do zaburzeń pracy nerek. Do grupy leków szczególnie podatnych na obniżenie ich działania (choć ibuprofen robi to bardzo słabo) są leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-inhibitory) – ich przykłady poniżej (oczywiście jest ich znacznie więcej – wybrałam te najczęściej spotykane).

Gdzie znajdziemy ibuprofen?

Drogie mamy!!! Często na opakowaniach syropów znajdują się tabele dawkowania preparatu. Niestety przedziały (zarówno wiekowe i wagowe) czasem są zbyt rozległe i może się zdarzyć, że podacie dziecku zbyt mało leku. Polecam sprawdzić sobie odpowiednie dawki na fantastycznie stworzonym przez Mamęginekolog kalkulatorze objętości syropu. Dla dzieci syrop podajemy zgodnie z ich wagą (jeśli między wiekiem a wagą w dawce powstają znaczne rozbieżności!).

To by było na tyle…

Zdrówka!

FarMatka

Post Ibuprofen – czy wszystko o nim wiesz? pojawił się: FarMatka.

Dzisiaj chcę Wam napisać o ciekawych sposobach i patentach na różne rzeczy (tzw. life hack’ach), w których wykorzystujemy preparaty apteczne. Ale wcześniej – ciekawostka

Wazelina

1. Jeśli zabrakło wam akurat preparatów do zmycia makijażu, wazelina jest świetnym (naturalnym) środkiem do demakijażu. Dodatkowo odżywi skórę twarzy.

2. Gdy na lakierowanych, skórzanych butach pojawi się otarcie lub plama bardzo łatwo zmyjecie ją przy pomocy wacika i wazeliny. Buty będą jak nowe.

3. A teraz ciekawa podpowiedź szczególnie dla kobiet: jeśli miejsce na skórze, na które rozpylasz perfumy najpierw posmarujesz wazeliną, zapach będzie dłużej utrzymywał się na ciele.

Aspiryna

Jeśli zauważyłaś że na Twoich koszulkach pojawiły się żółte plamy z potu, których nie da się wyprać mam na to radę! Zrób pastę z 2 tabletek aspiryny i połowy szklanki wody. Nałóż tą mieszankę na plamy na około 2-3 godzinki. Po tym czasie wypierz z resztą prania, a plamy znikną!

Kwiaty cięte dłużej postoją w wazonie, jeśli do wody dorzucimy jedną tabletkę aspiryny.

Jeśli nie możesz zwalczyć trądziku, zrób gęstą pastę z tabletki aspiryny i wody i nałóż ją punktowo na wyprysk na około 10 minut. Na drugi dzień zmiany powinny być mniej widoczne.

Wrzuć kilka tabletek do ubikacji i pozostaw na około 30 – 40 minut. Toaleta będzie dużo czystsza.

Jeśli zatkał Ci się odpływ, wrzuć do niego kilka tabletek aspiryny i zalej octem. UWAGA! Nie pochylaj się i nie wdychaj oparów!!!

Węgiel

Ogrodnicy powinni zapoznać się z bardzo łatwym sposobem na gnijący kompost. Gdy w kompostowniku zaczyna dochodzić do gnicia zamiast to prawidłowej fermentacji (co od razu czuć!) warto posypać go sproszkowanym węglem, który po kilku dniach spowoduje, że wszystko wróci do normy.

Storczyki są kwiatami lubiącymi zasadowy odczyn gleby. Dodaj trochę sproszkowanego węgla do ich podłoża, a zobaczysz jak Ci się odwdzięczą ślicznym kwitnieniem.

Talk

Niejedna kobieta przynajmniej raz w życiu doświadczyła bólu „tłustych” włosów w momencie kiedy nie ma czasu (lub chęci) na ich umycie, a zaraz musi wyglądać co najmniej dobrze. Wystarczy delikatnie posypać włosy talkiem, a jego nadmiar wytrzepać nad wanną/ umywalką. Voila!

Jeśli delikatne oprószycie rzęsy talkiem przed wytuszowaniem, staną się one lepiej oddzielone od siebie i grubsze po pomalowaniu.

Gdy musicie wychodzić a właśnie zauważyłyście tłustą plamę na spodniach posypcie ją talkiem, a po kilku chwilach zdejmijcie szczoteczką do paznokci. Talk wchłonie tłuszcz i po plamie ani śladu!

Jeśli macie problem z rozplątaniem łańcuszka posypcie go talkiem. Nie będzie się haczył i rozwiążecie go raz dwa.

Gliceryna

Gdy dodacie kilka kropel gliceryny do wody do mycia okien będą się one pięknie błyszczały, a nowy kurz i brud nie będą osiadać tak szybko.

Przetarcie luster roztworem wody i gliceryny uchroni je przed parowaniem podczas gorących kąpieli. Podobnie rzecz ma się z okularami i parowaniem po powrocie z zimnego dworu.

Gumowe elementy i obuwie będą dłużej sprężyste jeśli raz na jakiś czas przetrzesz je roztworem gliceryny.

Plamy po pisakach pozostałe na meblach łatwo usuniecie ściereczką nasączoną gliceryną.

Jeśli posiadacie dzieci wiecie ile radości sprawiają bańki mydlane. Dodanie kilku kropel gliceryny do płynu sprawi, że bańki będą kolorowo się mienić i nie pękną tak szybko.

Spirytus salicylowy

Raz na jakiś czas warto zamoczyć w spirytusie sztućce. Ochroni to je przed rdzewieniem i zdezynfekuje. Pamiętajcie by po takiej kąpieli dokładnie je wypłukać!

Nienawidzę odklejać cenówek z nowo kupionych rzeczy, szczególnie wtedy, gdy są one „nieodklejalne” i się rwą na kawałki! Z pomocą przychodzi spirytus: wystarczy nasączyć taką naklejkę na chwilę, a klej sam zacznie odchodzić.

Marker permanentny oraz tusz z długopisów nie będzie dłużej utrapieniem rodzica, gdy dowie się, że spirytus salicylowy potrafi go zmyć z wielu powierzchni.

Woda utleniona

Obecnie w wielu domach spotykamy nawilżacze powietrza. Mimo ich wspaniałego działania stanowią równocześnie idealne miejsce dla rozwoju bakterii i grzybów -a to jest już niebezpieczne. Ważne jest ich regularne czyszczenie, a najlepiej w tym celu sprawdzi się mieszanka szklanki wody utlenionej ze szklanką zwykłej przegotowanej wody.

Nie wiem czy wszystkie kobiety wiedzą, ale pędzle do makijażu oprócz regularnego mycia z resztek kosmetyków powinny być również odkażane! Inaczej zgromadzone na nich bakterie będziemy wcierać w skórę twarzy. Najprostszą metodą jest zamoczenie ich na kilka minut (po pierwotnym oczyszczeniu) w mieszance wody z wodą utlenioną w stosunku 1:1.

Ślady plam z krwi znikną z ubrań (szczególnie białych) łatwiej jeśli polejemy je wodą utlenioną i dodatkowo dodamy pół szklanki do pralki.

Pociemniałe fugi odzyskają swój blask jeśli nałożysz na nie pastę zrobioną z wody utlenionej i sody oczyszczonej. Taki preparat nałóż na fugi pozostaw na około 30 minut, a po tym czasie zmyj przy pomocy gąbki lub szczotki.

Koc termiczny

Czas wakacji… Domek nad jeziorem… i cały urok psuje brak klimatyzacji i okna w domku od strony nasłonecznionej. Wyobrażacie sobie to „piekiełko” w środku w ciągu dnia. Poradzić sobie można montując w oknach koc termiczny, który odbija światło. Ważne by przyczepić koc od zewnątrz okna, srebrną stroną w kierunku słońca.

Vicks VapoRub

Czy wiedziałyście że komary i muszki nie znoszą zapachu tej maści? Wystarczy zostawić odkręcony słoiczek w pobliżu a efekt będzie niemal natychmiastowy.

Jeżeli Wasze zwierzaki wspinają się na wasze meble niszcząc je, wystarczy, że umieścicie nieco maści na te miejsca. Zarówno psy jak i koty nie znoszą zapachu mentolu i na pewno więcej nie będą myszkować w zabezpieczonych przez Was w ten sposób miejscach.

Nadmanganian potasu

W PLASTIKOWEJ misce rozpuść kilka kryształków nadmanganianu w gorącej wodzie tak aby woda zabarwiła się na różowo (nie przesadź z ilością!) Następnie dodaj miarkę proszku/płynu do prania i wrzuć białe pranie. Dobrze zamieszaj, przykryj folią i zostaw na co najmniej 5 godzin, a najlepiej na całą noc. Rano wypierz całość w prace jak zawsze a przekonasz się, że ubrania znowu będą śnieżnobiałe!

Tabletki do czyszczenia protez

Niejedna mama zna problem przebarwionych plastikowych miseczek i talerzyków po sosie pomidorowym. Jest na to rada. Wrzuć przebarwione naczynia do wody z 2/3 tabletkami do protez i zostaw na około 1 godzinę. Później spłucz a po przebarwieniach nie powinno być śladu.

Jeśli w twojej rodzinie ktoś ma problem z nieświeżym zapachem z butów jest na to rada. Nalej ciepłą wodę do wiaderka i dorzuć 2-3 tabletek do protez. Włóż buty do wody i pozostaw na około godzinę. Następnie dokładnie wypłucz i wysusz, a problem zapachu zniknie.

Znowu czajnik (lub ekspres do kawy) jest pokryty kamieniem od środka a Ty masz dość zapachu octu w całym domu podczas jego czyszczenia? Napełnij go (lub pojemnik na wodę w ekspresie) i dorzuć 2 tabletki do protez. Włącz czajnik do zagotowania (w ekspresie włącz pełen program czyszczenia/płukania). Następnie wszystko spłucz i powtórz czynnośc jeszcze dwukrotnie, ale tylko z czystą wodą.

Jeśli podobnym problem „octowo-zapachowym” jest w Twoim domu czyszczenie słuchawki prysznicowej również możesz użyć do odkamieniania tabletek do protez. Nalej kilka ciepłej wody do torebki foliowej i dodaj 1-2 sztuk tabletek. Zawiąż gumką recepturką torebkę z roztworem wokół słuchawki, tak aby była ona dokładnie zanurzona. Po kilku godzinach możesz zdjąć worek i cieszyć się na nowo strumieniem wody.

Przypalone jedzenie na ściankach naczyń potrafi zniszczyć nie jedne paznokcie pani domu. Najlepiej wtedy wlać do niego ciepłej wody, dorzucić jedną tabletkę do protez i odczekać godzinkę. Później zmywać jak zwykle – zapieczony osad powinien sam odchodzić od ścianek.

Podobał się Wam wpis? Zostawcie jakiś ślad!

Zdrówka!

FarMatka

Post Aspiryna do kwiatów, czyli nietypowe użycie specyfików z apteki pojawił się: FarMatka.

Sezon chorobowy, a więc jak to niektórzy nazywają: antybiotykowy. Ale czy na pewno? Czy zawsze konieczny jest antybiotyk gdy tylko nas rozłoży? Jedni mają zdanie, że tylko on jest ich w stanie postawić na nogi, z kolei inni bronią się przed nim rękami i nogami, gdyż uważają go za najgorszego wroga. Gdzie leży prawda?

Uważa się obecnie, że antybiotyki wypisywane są za często (!), a zwłaszcza najmłodszym pacjentom. Oczywiście istnieją liczne choroby bakteryjne dla których ordynacja antybiotyku jest wręcz konieczna, np.: zapalenie gardła i migdałków = angina, szkarlatyna, ropne zapalenie ucha lub BAKTERYJNE zapalenie dolnych dróg oddechowych. Warto jednak mieć na uwadze, że większość infekcji wieku żłobkowo-przedszkolno-szkolnego w przebiegu których obserwujemy kaszel i katar mają podłoże WIRUSOWE.
Istnieje badanie, które potrafi wykryć ewentualną obecność bakterii wraz z ich wrażliwością na dany antybiotyk. Mowa tu o antybiogramie. Skoro takie badanie istnieje dlaczego nie jest rutynowo zlecane przed wypisaniem antybiotyku? Ponieważ na wynik takiego badania trzeba czekać co najmniej kilka dni (bakterie muszą mieć czas na namnożenie się na płytce laboratoryjnej, a ewentualne leki czas na ich zwalczanie). Jest to zbyt długi czas dla lekarza, ponieważ może w tym czasie dojść do rozwoju choroby i co za tym idzie wystąpieniem ewentualnych powikłań. Aby tego uniknąć istnieją wytyczne pozwalające określić z dużym prawdopodobieństwem rodzaj danej infekcji i przepisać zalecone w danym przypadku leczenie. Antybiogram wykonuje się w razie braku efektu podjętej kuracji lub nietypowych objawów w przebiegu infekcji.
Dlaczego zatem lekarze nie wypisują antybiotyku „profilaktycznie”? Ponieważ w przypadku infekcji wirusowej jest on NIESKUTECZNY, a dodatkowo może narobić wiele złego, m.in. przyczynić się do powstania nowego szczepu opornego na ów antybiotyk. Jest to bardzo problematyczne, dlatego, że pula antybiotyków raczej nie powiększa się o nowe preparaty, natomiast grupa bakterii opornych stale rośnie. Może dojść do sytuacji, że nie będziemy mieli czym leczyć, bo powstanie patogen oporny na wszystkie rodzaje leków. Kolejnym problemem takiego zachowania jest wyniszczanie naturalnej dla nas flory bakteryjnej, która jest jedną ze składowych naszej odporności = pamiętajmy więc o probiotykach podczas zaleconej antybiotykoterapii.

Probiotyki LEKI o udowodnionym działaniu:

Formy antybiotyków dla najmłodszych

Antybiotyki łykane przez dorosłych mają standardowo postać tabletki lub kapsułki. Dzieci, szczególnie poniżej 4 roku życia nie potrafią połykać tego typu preparatu, dlatego specjalnie dla naszych milusińskich powstały one
w formie zawiesin (bardzo miałko rozdrobnionych substancji rozproszonych = zawieszonych – stąd nazwa – w płynie). W przypadku silnego osłabienia dziecka lek można podać również w iniekcji.

Często zdarza się, że rodzice są pewni, że wypisany przez lekarza lek dla najmłodszych jest w syropie/zawiesinie/roztworze, jednym słowem jest w formie płynnej. Często po powrocie do domu doznają szoku, że w butelce jest proszek a nie płyn i zdarza się niestety, że mimo instrukcji nie wiedzą co z tym zrobić. Poniżej przedstawię Wam najpopularniejsze antybiotyki stosowane szczególnie często w infekcji górnych dróg oddechowych: ich wygląd oraz sposób przygotowania i przechowywania.

„Pani Magister, a po to co ludziom problemy robić? Czemu im się nie chce od razu gotowego leku w płynie przygotować, tak jak syropy gotowe są, co?” Wbrew pozorom to częste pytanie w aptece. Już śpieszę z odpowiedzią. To nie jest tak, że firmom farmaceutycznym się „nie chce”. Antybiotyki są takimi substancjami chemicznymi, które szybko się deaktywują po rozpuszczeniu w wodzie. Innymi słowy gdyby zostały od razu rozpuszczone (zawieszone) w trakcie produkcji, zanim trafiłyby do odbiorcy prawdopodobnie byłyby nieaktywne czyli nieskuteczne.

Zanim o konkretnych preparatach zapamiętajcie kilka ważnych zasad dotyczących antybiotyków i ich przyjmowania.

Jak prawidłowo przygotować zawiesinę z antybiotykiem dla dziecka?

W większości preparatów przygotowanie polega na dolaniu odpowiedniej ilości wody do butelki. Pomyślicie: „Czy ona oszalała, co w tym trudnego?!” A jednak okazuje się, że na każdym kroku można popełnić błąd, który będzie wpływał na nieskuteczność działania lub stanowić niebezpieczeństwo dla dziecka (za duża ilość dodanej wody = za niskie stężenie leku = nieskuteczność leczenia lub za mała ilość dodanej wody = za duże stężenie = możliwość przedawkowania = wystąpienie działań niepożądanych). Szczególnie jeśli rodzic jest zdenerwowany chorobą dziecka lub jak to często w takich sytuacjach bywa niewyspany i przemęczony, łatwo o pomyłkę.

Czy podać lek z lodówki? Co z „gardziołkiem”?

Młody rodzicu, czy słyszałeś kiedyś od swoich rodziców/teściów odnośnie własnych dzieci zdanie w stylu: „Nie dawaj mu (jej) zimnego ….. (w miejsce kropek pomyśl o dowolnym produkcie trzymanym w lodówce: jogurcie, serku homogenizowanym, soczku, wodzie) bo będzie zaraz chory (chora)!” Ja tak… A co w przypadku antybiotyku z lodówki? Powinnyśmy go najpierw ogrzać przed podaniem? Moja odpowiedź: Broń Was Panie Boże! Takie postępowanie może obniżyć trwałość antybiotyku. Zresztą lek podajemy w naprawdę małych dawkach i nawet jeśli będą one zimne to dziecku nie zaszkodzą. W anginie wręcz wskazane jest ochładzać drogi oddechowe, gdyż zimno zmniejsza obrzęk i ból w gardle! Jeśli jednak MUSICIE to ogrzać z jakiegoś powodu to proponuję zostawić w temperaturze pokojowej strzykawkę z już odmierzoną dozą leku na kilkanaście minut.

Zapomniałam schować do lodówki „O Matko Boska!”

Co zrobić, jeżeli zapomnieliśmy po podaniu leku włożyć butelkę z powrotem do lodówki, a przypomnieliśmy sobie o tym po czasie? Trudno mi odpowiedzieć jednoznacznie na to pytanie. Wiadomo, że jeśli szybko przypomnimy sobie o tym możemy uznać za wysoce prawdopodobne, że lek jest dalej aktywny. Uznaje się  powszechnie, że jeżeli rozrobiony antybiotyk stał w temperaturze pokojowej (do 25⁰C) maksymalnie do 24 godzin to nadaje się do dalszego leczenia dziecka. Jeżeli jednak czas ten był dłuższy, antybiotyk widocznie zmienił barwę lub konsystencję wówczas musimy iść do lekarza po receptę na nową butelkę. Każda sytuacja jest inna – zależy od temperatury powietrza w dany dzień, nasłonecznienia itd. Prawda jest taka, że nie da się na oko stwierdzić czy zawiesina nadaje się wciąż do użytku czy już nie.

A co gdy dziecko zwymiotowało po podaniu antybiotyku?

Przyczyną wymiotów malucha po podaniu leku może być miedzy innym alergia na niego. Jednorazowe wymioty nie oznaczają od razu uczulenia – musimy podać lek ponownie i obserwować czy sytuacja się powtórzy.

Uczulenie może też objawić się wystąpieniem wysypki, opuchlizny lub pokrzywki. Wtedy konieczna jest wizyta u lekarza w celu zmiany leku.

Tyle na dzisiaj. Wkrótce druga część z kolejnymi grupami leków: makrolidy, linkozamidy i chemioterapeutyk.

Zdrówka

FarMatka

Post Antybiotyki dla dziecka – jak prawidłowo przygotować i podać. CZĘŚĆ I (infekcje górnych dróg oddechowych – βlaktamy = penicyliny i cefalosporyny) pojawił się: FarMatka.

Dzisiaj o bardzo aktualnym z racji aury jesienno-zimowej temacie, czyli katarze i sposobach radzenia sobie z nim u niemowlaków i tych troszkę starszych dzieci. Na katar istnieje tyle określeń ile ludzi: babole, baboki, gile, kozy, smarki, gluty, fąfle, flegma, charki itd… Podobnie tyle samo jest pomysłów jak sobie z nim radzić. Usystematyzujmy tę wiedzę by na przyszłość nie mieć wątpliwości co zrobić. Zanim zaczniemy – CIEKAWOSTKA

Skąd się biorą smarki w nosie?

Katar (profesjonalna nazwa to nieżyt nosa) to nic innego jak śluz produkowany przez nabłonek w naszych drogach oddechowych. Może on być wytwarzany w ilości fizjologicznej, ponieważ nos, aby działać w prawidłowy sposób potrzebuje być nawilżony. Może być też nadprodukowany w stanach patologicznych, np. podczas zarażenia wirusami (rinowirusy, adenowirusy, koronawirusy), podczas alergii lub gdy jakieś ciało obce utknie w środku. Nos potrafi niekiedy wytworzyć do 1 litra gili na dzień (!) – niezły wynik, prawda? Każda mama wie kim jest CMD. Niee….? Naprawdę nie wiecie??? No to spójrzcie niżej:

Najczęstszą przyczyną wizyt u pediatry szczególnie młodych mam, są właśnie infekcje dróg oddechowych maluchów. Średnio 2 maluchy na 3 obecne w przychodni zjawiły się tam właśnie z powodu „kataro-kaszlo-gorączki”. Zakażenia te są właśnie główną przyczyną wysokiej temperatury, a w większości wywołane są przez wirusy: rinowirusy (25–40%), adenowirusy, wirusy RSV, grypy i paragrypy. U zdrowych dzieci poniżej 6. roku życia można spodziewać się w ciągu roku nawet od 6 do 8 przypadków kataru (!) – najczęściej gdy nadchodzi jesień a nasi milusińscy zaczynają przygodę ze żłobkiem albo przedszkolem.
Do ukończenia 1. roku życia najczęstszą przyczyną wystąpienia kataru i zatkania nosa jest zapalenie błony śluzowej górnych dróg oddechowych, związane z zakażeniem (w większości wirusowym). Przyczyną może też być przerost lub przewlekłe zapalenie migdałka gardłowego, jednak przypadłość ta w tym wieku występuje bardzo rzadko.
U dzieci od 2. roku życia katar oraz zaburzenia drożności spowodowane są zwykle infekcjami oraz alergiami (ANN – alergiczny nieżyt nosa). Właśnie w tym wieku dosyć często mogą występować problemy z migdałkiem gardłowym.
Pamiętajmy, że u dziecka, szczególnie rozpoczynającego przygodę ze żłobkiem lub przedszkolem zakażenia górnych dróg oddechowych są nawracające i jest to normalne!!! Ich układ odpornościowy zaczął właśnie naukę i pracę! Ma przecież styczność z potężną ilość nowych drobnoustrojów (nowe dzieci = nowe patogeny, dużo dzieci = dużo patogenów, zamknięte pomieszczenie, sala = duże zagęszczenie patogenów itd… ).

Fazy zakażenia wirusowego

Na szczęście większość zakażeń ma podłoże wirusowe i ma charakter samoograniczający się. Wymagają one od nas leczenia objawowego. A jakie są najczęstsze objawy? Obfity katar – najpierw wodnisty, później gęsty, zatkany nos, kichanie, gorączka, kaszel, ból gardła, ogólne rozbicie. Aby móc prawidłowo leczyć maluchy warto poznać kolejne etapy zakażenia wirusowego, a mamy ich trzy.

Choroba rozpoczyna się już wtedy, gdy nie obserwujemy jeszcze objawów – to tzw. okres wylęgania. Po odpowiednim namnożeniu się wirusa przechodzimy do fazy pierwszej zwanej naczyniową (przekrwienno-obrzękowo-wysiękowa). Skąd ta nazwa? Ponieważ na tym etapie wirusy wnikają do komórek nabłonka dróg oddechowych i doprowadzają je do martwicy – komórki te ulegają złuszczaniu. Dodatkowo zaburzony jest tzw. klirens śluzówkowo-rzęskowy. Co to oznacza? Wyobraźcie sobie, że wnętrze „rurek” tworzących drogi oddechowe pokryte jest na całej swej długości mini „gąsieniczkami” zwanymi rzęskami. Mają one za zadanie przesuwać zalegającą wydzielinę, śluz, ciało obce (cokolwiek co jest ble! i powinniśmy to wypluć) od płuc w stronę jamy ustnej. To właśnie zdolność tego transportu nazywamy klirensem śluzówkowo-rzęskowym. Mi to zawsze dobrze tłumaczy obraz rzucającego się rockmana w tłum ludzi pod sceną, który jest niesiony na ich rękach na drugi koniec sali… Ale wróćmy do tematu: w tym momencie zostają uwolnione specjalne substancje zwane mediatorami stanu zapalnego – to właśnie one powodują wystąpienie pierwszych objawów takich jak ból, gorączka, ogólne rozbicie. Substancje ten odpowiedzialne też są za rozluźnienie naczyń krwionośnych (taadaaam: faza NACZYNIOWA) przez co zwiększa się ich przepuszczalność i dlatego tej fazie towarzyszy wodnisty katar i suchy kaszel oraz uczucie zatkania nosa.

Kolejna faza nosi nazwę komórkowej (faza gęstego śluzu). W tym czasie substancje o nazwie cytokiny, które zostały uwolnione wcześniej (to właśnie te „mediatory stanu zapalnego”) prowadzą do nacieku zapalnego na komórkach oraz zagęszczenia śluzu. Na tym etapie kaszel zmienia swój charakter na mokry (produktywny) i wywoływany jest ściekaniem owego gęstego gluta po tylnej ścianie gardła (bleeech, nie znoszę jak czasem podchodzi on tak wysoko, że pojawia się w gardle).

Po tej fazie zwykle dochodzi do ustąpienia objawów i wyzdrowienia. U niemowląt i dzieci młodszych trwa to od 10 do 14 dni. Dzieci starsze potrafią poradzić sobie z infekcją nieco szybciej bo stan ten osiągają w około tydzień.

Może się niestety zdażyć, że organizm jest z jakiś powodów osłabiony i nie potrafi w pełni zwalczyć objawów choroby, albo nie stosujemy odpowiedniego leczenia wspomagającego. Zalegająca, gęsta wydzielina jest idealną pożywką dla bakterii. I tutaj rozpocząć się może trzecia faza infekcji.

Około 1 na 10 zachorowań kończy się nadkażeniem bakteryjnym. Nie wszystkie jednak muszą być leczone antybiotykiem. Część z nich mimo obecności bakterii również potrafi być infekcją samoograniczającą się.

A co z kolorem kataru? Czy zielony to zawsze bakterie i trzeba wypisywać antybiotyk?

NIE.
Obecnie mit koloru kataru sugerującego pochodzenie bakteryjne upadł. Dlaczego więc lekarze nadal pytają o wygląd kataru? A no dlatego, żeby wiedzieć w jakiej fazie choroby znajduje się maluch, żeby móc zalecić właściwie leczenie. Jak wyżej napisałam: katar w pierwszej fazie jest wodnisty i raczej przezroczysty, w kolejnej robi się gęsty i nabiera koloru (od żółtego, przez pomarańczowy, aż po wszelkie odcienie zieleni), tylko po to aby w trzeciej fazie choroby wirusowej… zniknąć!

A wiec jak leczyć właściwie?

Gdy weźmiemy pod uwagę ilość i różnorodność preparatów aptecznych „na przeziębienie” możemy się w ich gąszczu nieźle pogubić (nawet ja czasem miałam problem ze spamiętaniem nowych „cudów” proponowanych przez firmy farmaceutyczne!). Jeśli chodzi o preparaty przeciwwirusowe brak jest substancji celowanych na konkretne wirusy (no może poza grypą) – i tak mówię tutaj też o bardzo popularnej przez ostatnie kilka sezonów inozynie (Neosine, Groprinosin, Eloprine itd.) Jeśli chodzi o pozostałe, jest ich tak wiele i są tak różne, że niżej spróbuję w możliwie przystępny sposób dać Wam krótką instrukcję „które, na co, po co, kiedy”.
Po pierwsze jednak, przez cały okres choroby ważna jest:
WŁAŚCIWA HIGIENA, czyli:

A czym możemy oczyszczać nos u „niesmarkających” dzieci?

Niestety maluchy do około 2 roku życia (a niektóre nawet dłużej) nie potrafią same wysmarkać zalegającej w nosku wydzieliny. Jest to uporczywe dla najmłodszych ponieważ do około 1 roku życia oddychają głównie nosem (mechanizmy regulacji związane z jednoczesnym ssaniem piersi i oddychaniem). O ile wodnista wydzielina zostanie połknięta (kwas żołądkowy odpowiednio sobie z nią poradzi) o tyle ta gęstsza lub nawet zaschnięta, potrafi długo zatykać już i tak obrzęknięty nos, utrudniając życie dziecięcia (i Mamy ). Kiedyś do wyciągnięcia kataru używano głównie gruszek.

Obecnie pojawiły się na rynku aptecznym aspiratory do nosa. Mamy aspiratory manualne, tzn. takie których jeden koniec wkładamy do noska dziecka, a drugi – ustnik – rodzic trzyma w buzi i….zasysa! Mama (lub Tata) „wciągają” ustami przez rurkę zalegającą w nosku wydzielinę. Jak można łatwo się domyślić trzeba mieć niezłą pojemność płuc i niemałą kondycję. Poza tym niektórzy rodzice uważają tę czynność za obleśną (na przykład mój osobisty prywatny Mąż).

Następcami aspiratorów do ust są te z końcówką do… odkurzacza. Tutaj całą robotę rodzica przejmuje odkurzacz, którego moc ssąca jest odpowiednio zredukowana przez specjalny system rurek. Nie raz widziałam strach w oczach rodzica, gdy w aptece proponowałam ten typ urządzenia. Pewnie w tym momencie przez głowę rodzica toczyła się gonitwa myśli: „Czy ona oszalała?! Chce mi zabić dziecko?! Przecież wyssie mu mózg?! Czy to bezpieczne?! Co za wariat podłącza dziecko do odkurzacza?!” . Otóż drodzy rodzice, uważam to rozwiązanie za bezpieczne (są zestawy oznaczone 0+ – czyli od urodzenia) – nie sądzę aby producenci ryzykowaliby zbiorowymi pozwami rodziców dzieci z uszkodzonymi nosami Wiadomo, że jeśli jakiś sprzęt używamy w zły sposób zawsze możemy nim zrobić krzywdę, zatem warto najpierw DOczytać, DOsprawdzać ewentualnie DOpytać co i jak, żeby nie mieć wątpliwości.

Najnowsze produkty dostępne na rynku to aspiratory elektryczne – znalazłam pozycje małe, kieszonkowe, które działają na baterie oraz jeden duży, stacjonarny podłączany do prądu.

Na pytanie który jest najlepszy, odpowiem: to zależy! Od czego? Od własnych preferencji, od sytuacji w jakiej odciągamy katar, od stanu portfela, w końcu od dziecka i jego tolerancji. Przy każdym napisałam Wam zalety i wady.
Ja osobiście preferuje i używam aspirator do odkurzacza, choć również dostrzegam wady tego rozwiązania.
Pamiętać należy o 3 złotych zasadach aspiracji kataru – niezależnie od rodzaju sprzętu:

No dobrze ale jaką wodą morską? Jest to tak rozległy temat, że stworzę o tym osobny wpis już wkrótce. Pamiętajcie jednak, że dobra woda morska NIE POTRZEBUJE konserwantu w składzie! No dobra dobra FarMatko, a skąd ja mam wiedzieć co jest konserwantem?! – pomyślicie. <klik> – wydrukujcie sobie

A teraz pomówmy w końcu o leczeniu…

W pierwszej fazie naszym głównym celem jest zmniejszenie wodnistego kataru lecącego z nosa oraz zniesienie obrzęku, a co za tym idzie uczucia zatkania nosa. Można też podawać leki łagodzące suchy kaszel (jeśli taki wystąpi) aby nie podrażnić dodatkowo gardła maluchów.

WODNISTY WYCIEK I ZATKANY NOS

SUCHY KASZEL I PODRAŻNIONE GARDŁO

Poświęcę temu zagadnieniu osobny wpis, bo dziś chciałabym się skupić typowo na preparatach na katar, jednak wspomnę, że gardło możemy wspomóc preparatami POWLEKAJĄCYMI, tzn. takimi, które pozostawiają na ścianach gardła i przełyku cienką warstwę ochronną.

DODATKOWE PREPARATY, KTÓRE MOGĄ POMÓC

W drugiej fazie ważne jest rozrzedzenie gęstej wydzieliny. Istotne jest, aby odstawić leki obkurczającye naczynia (sympatykomimetyki), gdyż potęgują one zagęszczanie wydzieliny. W tym okresie wdrażamy do terapii leki mukokinetyczne i mukolityczne.

Aby podawane leki rozrzedzające wydzielinę mogły prawidłowo zadziałać niezbędne jest prawidłowe nawodnienie dziecka. Dodatkowo ważne jest odpowiednie nawilżenie powietrza (robimy to nawilżaczem – jest ich mnóstwo na rynku – lub np. mokrym ręcznikiem przewieszonym przez ciepły kaloryfer).

Leki mukolityczne (mukolityki) mają na celu zmniejszenie lepkości zalegającego kataru – innymi słowy jego rozrzedzenie. Ma to ułatwić odkrztuszenie i tym samym pozbycie się zalegającej wydzieliny. Leki z tej grupy mają też działanie sekretolityczne tzn. zmniejszają wielkość cząsteczek „gluta” co również przyczynia się do ułatwienia jego usuwania. Atutem tej grupy leków jest fakt, że nie wpływają na zwiększenie produkcji dodatkowych ilości wydzieliny (mówiąc potocznie: nie zalewa nas od środka). Najczęściej stosowanymi lekami z tej grupy są: acetylocysteina, erdosteina, karbocysteina oraz wyciągi z bluszczu pospolitego.

Drugim rodzajem leków są leki mukokinetyczne (mukokinetyki) których zadaniem jest zwiększenie transportu rzęskowego i zmniejszenie przyczepności śluzu do nabłonka – innymi słowy wspomaganie odruchu odkrztuszania i usuwania zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny. Leki te stymulują wydzielanie surfaktantu czyli substancji, która naturalnie powleka nasze pęcherzyki w płucach aby w czasie oddychania się nie zapadały. Stymulowanie jego produkcji ma również na celu ułatwienie ewakuacji zalegającej wydzieliny. Dodatkowo leki te posiadają również właściwości mukolityczne – rozrzedzają gęsty glut . Najbardziej znanymi są ambroksol i bromheksyna.

Oprócz wyżej wymienionych grup leków doskonałą metodą rozrzedzającą wydzielinę są nebulizacje (inhalacje). Możemy je wykonywać ze zwykłej soli fizjologicznej (0,9% NaCl) lub stężonej – hipertoniczniej (dostępne preparaty z 1,5%, 2,2% lub 3,0% NaCl). Ich działanie nieco się różni. Hipertoniczne silniej rozrzedzają gęstą wydzielinę. Izotoniczna sól fizjologiczna (0,9%) działa bardziej nawilżająco (choć także potrafi rozrzedzać zalegającą wydzielinę).

Kolejną metodą, która może wspomóc usuwanie gęstego kataru jest płukanie zatok, jednak powinna być stosowana u starszych dzieci (od około 4 roku życia) – choć jest jeden preparat dla młodszych – pokażę Wam go niżej. Polega ona na mechanicznym wyczyszczeniu zalegającej wydzieliny wraz z całym biofilmem. Dodatkowo w czasie płukania obkurczają się naczynia krwionośne, a co za tym idzie zmniejsza się obrzęk nosa. Do skutków ubocznych występujących bardzo rzadko możemy zaliczyć pieczenie i podrażnienie błony śluzowej oraz wymioty. Metody tej nie można stosować u dzieci ze stanem zapalnym ucha! A czym płukać? W aptece jest wiele gotowych zestawów służących irygacji (płukaniu). Do czynności tej używamy roztworów soli lub preparatów wody morskiej. Można również używać gotowych saszetek, które rozpuszcza się w schłodzonej, przegotowanej wodzie. Odpowiedni roztwór wlewamy do pojemnika. Irygację wykonujemy nad zlewem, obracając głowę w bok. Oddychając ustami wlewamy roztwór do dziurki wyżej do momentu, aż zacznie wypływać dziurką znajdującą się niżej. Przed zmianą strony jak i po całym zabiegu wydmuchujemy nos. Jeśli nie jesteście pewni czy robicie to dobrze, a instrukcja dołączona do zestawu jest nieczytelna/niezrozumiała w Internecie znajdziecie mnóstwo filmów instruktażowych.

Niezależnie od czasu trwania infekcji wirusowej i jej fazy równolegle powinno podawać się leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwzapalne.
Zgodnie z obowiązującymi polskimi wytycznymi w zwalczaniu bólu i gorączki stosujemy paracetamol lub ibuprofen. Lekiem pierwszego wyboru powinien być ibuprofen (ponieważ działa on zarówno przeciwbólowo, przeciwgorączkowo jak i przeciwzapalnie), o ile nie istnieją ku temu przeciwwskazania. Leki przeciwgorączkowe powinny być stosowane, gdy gorączce towarzyszy dyskomfort lub złe samopoczucie.

Uffff….. to już koniec

Zdrówka!

FarMatka

Post Gile, smarki i babole czyli przygody Mam w krainie kataru pojawił się: FarMatka.

Dzisiejszy temat dotyczy preparatu doskonale znanego dużej części męskiego grona (choć kobiety przecież też wiedzą o czym mowa, prawda? :D). Viagra, czyli pierwszy preparat z sildenafilem – substancją wspomagającą erekcję u mężczyzn cieszy się po dziś dzień dużym zainteresowaniem. Jest to lek, którego nazwę in działanie zna większość ludzi na świecie. Jej popularność rozpoczęła się w 1993 kiedy to Pfizer (firma farmaceutyczna) zrewolucjonizował rynek farmaceutyczny tym pionierskim preparatem.

Zdecydowałam, że dzisiejszy wpis będzie miał inną formę niż poprzednie. Będzie bowiem zebraniem najpopularniejszych faktów i mitów powtarzanych na temat Viagry. Zaczynajmy!

1. Viagra została odkryta przez przypadek

PRAWDA.
Pod koniec XX wieku (dokładnie w 1989) dwóch naukowców próbowało stworzyć nowe lekarstwo, które pomogłoby chorym na nadciśnienie i duszności z nim związane. Podczas badań klinicznych nad owym preparatem okazało się, że lek nie spełniał stawianych wymagań w walce z dusznością i nadciśnieniem. Zaobserwowano jednak zaskakujące skutki uboczne. Męska populacja biorąca udział w badaniu na widok pięknych pielęgniarek dostawała wzwodu (!). Sytuacja powtarzała się na tyle często, że nie uszła uwadze lekarzy, którzy postanowili powtórzyć badania kliniczne nad lekiem, jednak tym razem w kierunku skuteczności leczenia zaburzeń erekcji. Tak właśnie odkryto SILDENAFIL.

2. Wystarczy łyknąć Viagrę, by „konar zapłonął”

MIT.
Substancja aktywna leku – sildenafil – blokuje enzym o nazwie PDE5 (fosfodiesteraza typu 5). Najprościej tłumacząc enzym ten odpowiada za rozkład (deaktywację) substancji odpowiedzialnej za wystąpienie wzwodu na skutek stymulacji napływu krwi do penisa. Aby substancja ta pojawiła się w miejscu docelowym mózg musi wysłać sygnał o podnieceniu seksualnym. Zatem sama Viagra nie stymuluje wzwodu, a hamuje rozkład substancji odpowiedzialnej za ten wzwód. Wniosek: Viagra pozwala aby wzwód zastymulowany podnieceniem (sygnał z mózgu) był silniejszy.

3. Viagra to tajna broń CIA w Afganistanie

PRAWDA.
Działania USA w Afganistanie wymagały zwerbowania lokalnych ludzi, którzy udzielaliby cennych informacji. W czasie negocjacji okazało się, że poza bronią, opieką medyczną lub wizami potencjalni informatorzy chętnie sprzedawali wiedzę za VIAGRĘ! Dlaczego? W tamtym kraju mężczyzna może mieć kilka żon. Często zdarza się, że owe żony są zasadniczo młodsze od męża. Starzejący się mężczyźni, aby osiągnąć odpowiedni poziom i status społeczny, musieli dowieść swej „męskości”. W Afganistanie jest to rozumiane poprzez spłodzenie dużej ilości dzieci, a konkretnie synów. Oto odpowiedź na wartość niebieskiej pigułki…

4. Viagra może być zażywana dopiero po 40. roku życia

MIT.
Pierwotną grupą docelową, zmagającą się z problemami z erekcją rzeczywiście byli panowie w większości po 40tym roku życia. Obecnie jednak obserwuje się coraz większy procent panów poniżej tego wieku, którzy zgłaszają u lekarza problemy z potencją. Obserwacje wyjaśniają, że odpowiedzialny jest za to niechlujny styl życia – niezdrowa dieta, brak ruchu, stres – który niestety w obecnych czasach dosyć często występuje u młodych mężczyzn.

5. Viagra może być wykorzystywana w leczeniu dzieci

PRAWDA.
Jak już wyżej pisałam Viagra miała być pierwotnie lekiem na nadciśnienie i dusznicę – oprócz udowodnionego działania stymulującego wzwód posiada też właściwość rozkurczową wobec naczyń krwionośnych. Liczne badania wykazały, że sildenafil potrafi zwiększać wydolność u dzieci i noworodków cierpiących na nadciśnienie płucne.
Zaraz po porodzie ciśnienie w płucach dziecka jest wysokie, ale w momencie wyrównania oddechu zaczyna ono spadać aż do wartości prawidłowych. Niekiedy sytuacja ta nie ma miejsca i ciśnienie pozostaje na wysokim poziomie przez co płuca nie otrzymują odpowiedniej ilości tlenu. Wysokie ciśnienie w naczyniach krwionośnych płuc może też wystąpić w ciągu kilku dni po urodzeniu. Przetrwałe nadciśnienie płucne może w konsekwencji uszkodzić mięsień sercowy dziecka. Sildenafil okazał się lekiem, który potrafi stan ten unormować.

6. Viagra jest jedynym działającym lekiem z sildenafilem

MIT.
Viagrę chroniło przez wiele lat prawo patentowe. Obecnie jest ono już nie ważne, co oznacza, że Pfizer (producent Viagry) stracił wyłączność na produkcję tego preparatu. Od tego czasu na rynku pojawiły się bardzo liczne odpowiedniki pod zróżnicowanymi nazwami, dawkami i oczywiście o znacznie niższej cenie niż oryginał. Wielu użytkowników potwierdza, że ich działanie jest równoznaczne lub nawet lepsze w stosunku do z pierwowzoru.

7. Viagra może być wykorzystywana w leczeniu zaburzeń seksualnych u kobiet

PRAWDA (choć nie do końca :))
Viagra jest obecnie zarejestrowania jako lek w leczeniu zaburzeń seksualnych u mężczyzn. Jednak badanie przeprowadzone w 2004 w USA wykazało, że kobiety po menopauzie leczone sildenafilem odczuwały większe podniecenie, częściej występujący orgazm oraz lepsze doznania seksualne. Nadal trwają badania nad bezpieczeństwem stosowania Viagry u kobiet, jednak otrzymane wyniki mogą wpłynąć na to, że wkrótce preparat ten uzyska również rejestrację jako lek na zaburzenia seksualne u kobiet.

8. Po połnięciu Viagry mężczyzna musi natychmiast uprawiać seks

MIT.
Jak już napisałam w micie numer 2, Viagra nie wywołuje wzwodu, a przyczynia się jedynie do zwiększenia przepływu krwi do genitaliów mężczyzny w momencie wystąpienia sygnałów z mózgu o stanie pobudzenia seksualnego. Idąc tym tokiem rozumowania, jeśli nie ma w pobliżu czynnika wzbudzającego podniecenie, nie wystąpi również erekcja, a co za tym idzie seks czy nawet samozaspokojenie (masturbacja) nie będą „obligatoryjną czynnością” w tym momencie.

9. Viagra jest jednym z najczęściej fałszowanych leków na świecie

PRAWDA.
Temat zaburzeń erekcji jest niestety nadal tematem tabu dla wielu mężczyzn na niego cierpiących. Ten wstyd potrafi być tak silny, że zamiast przedstawić problem lekarzowi i uzyskać od niego fachową pomoc, wielu z nich woli kupić preparat anonimowo z niesprawdzonych źródeł (Internet, stacjonarne „sklepy”). Niestety jest to idealne pole manewru dla fałszerzy.
W wielu krajach ciągle słyszy się o przechwyceniu kolejnej partii podrobionej Viagry o niemałej wartości rynkowej. Nielegalny biznes mimo ostrzeżeń wciąż kwitnie, ponieważ zdesperowani mężczyźni nadal kupują preparaty ze źródeł wątpliwego pochodzenia, nie patrząc na niebezpieczne konsekwencje. Gdyby podrabiane leki były po prostu nieskuteczne można mówić o najlepszym scenariuszu takich działań. Niestety w Narodowym Instytucie Leków, gdzie bada się skład preparatów pochodzących z nielegalnych źródeł, odkryto że podróbki Viagry zawierały wiele „ciekawych ” i niebezpiecznych substancji: arszenik, cement, nikiel, pastę podłogową, kwas borny, farbę z ołowiem, pastę do butów i gips!

10. Viagrę można kupić bez recepty

MIT.
Lek pod nazwą Viagra jest w Polsce wydawany jedynie na receptę. Można jednak kupić bez recepty szereg preparatów zawierających tę samą substancję (sildenafil) pod innymi nazwami, np. MaxOn, Inventum, Maxigra. Preparaty bez recepty różnią się kilkoma rzeczami: mają mniejszą dawkę leku w tabletce – 25 mg, (Viagra występuje w dawkach 25, 50 oraz 100mg) i są odpowiednio droższe (w przeliczeniu na ilość substancji w pojedynczej dozie). Jak łatwo policzyć wystarczy zażyć więcej sztuk preparatu bez recepty, aby uzyskać odpowiednią dawkę Viagry. Uważam jednak, że wprowadzenie tego preparatu bez recepty implikuje sytuacje, gdy potencjalni klienci, ciesząc się z faktu braku przymusu pójścia po receptę, bagatelizują fakt, że lek może być niebezpieczny. Na ten przykład Viagry nie powinny stosować, np. osoby z zaburzeniami pracy serca, zażywające leki hipotensyjne, z niewydolnością wątroby, po przebytym udarze lub zawale mięśnia sercowego.

11. Viagra może pomagać zawodowym pływakom

PRAWDA.
Po wejściu do zimnej wody zdarza się, że u pływaka może dojść do nagłego obrzęku płuc (SIPE). Dzieje się to na skutek silnego zwężenia naczyń krwionośnych ramion i nóg w kontakcie z zimną wodą. Może to spowodować gromadzenie się krwi w sercu i płucach. Objawia się to nagłym kasłaniem z krwią, problemem w zaczerpnięciu oddechu i w efekcie niskim poziomem tlenu we krwi. Sytuacja ta jest tym bardziej niebezpieczna, że ma miejsce w wodzie. Naukowcy zaobserwowali, że u zawodników z udowodnionym problemem z SIPE, podawanie sildenafilu przed wejściem do wody pomogło zwalczyć objawy obrzęku (na skutek rozszerzania naczyń krwionośnych).

12.  Viagra sprawia, że dłużej… żyją kwiaty

PRAWDA.
Hodowla i sprzedaż kwiatów jest silnie rozwijającym się, a jednocześnie trudnym w prowadzeniu biznesem. Jak wiadomo kwiat po ścięciu ma relatywnie krótki czas przydatności. Naukowcy długo szukali różnych substancji pomagającym przedłużyć życie kwiatów. Izraelscy i australijscy badacze odkryli, że już 1 mg Viagry daje taki efekt. Wytłumaczenie tego tkwi w samym działaniu sildenafilu, który spowalnia rozkład substancji cGMP (cykliczny monofosforan guanozyny). Owa substancja jest tą, która odpowiada u mężczyzn za wystąpienie erekcji, a u roślin za dłuższą żywotność.

Tyle na dzisiaj. Jeśli macie jakieś pytania zapraszam do komentowania

Zdrówka!

FarMatka

Post Ciekawe życie niebieskiej pigułki, czyli fakty i mity o Viagrze pojawił się: FarMatka.

Dzisiejszy wpis będzie dotyczył choroby metabolicznej dobrze wielu z nas znanej a mianowicie cukrzycy.

Jednymi z preparatów jakimi kontrolujemy (bo wyleczyć się jej nie da) niektóre postacie tej choroby są insuliny. Insulina jest hormonem, który przez zdrowego człowieka produkowany jest w trzustce. Ma ona kontrolować poziom glukozy (potocznie nazywany „poziomem cukru”) we krwi. Żeby zobrazować jak działa insulina wobec glukozy posłużę się poniższym obrazkiem.

Insulina jest „kluczem” który otwiera wejście do komórek naszego ciała, aby glukoza obecna we krwi mogła sobie tam wejść i działać. U chorych na cukrzycę proces ten jest zaburzony (w zależności od rodzaju cukrzycy w różny sposób). Dlatego aby utrzymać prawidłowy „poziom cukru” we krwi czasem niezbędne jest podawanie hormonu „z zewnątrz”.

Mamy na rynku kilka rodzajów insulin. Chciałabym wytłumaczyć Wam istotne różnice, bo prawdopodobnie wśród waszych znajomych (może nawet u członka rodziny) zdiagnozowano cukrzycę. Warto pomóc takiej osobie dobrze zrozumieć sposób działania przyjmowanego leku, aby uniknąć w przyszłości epizodów niedocukrzeń. Mogą one być bardzo niebezpieczne, a często występują po nieprawidłowym wstrzyknięciu preparatu.

Insuliny możemy podzielić ze względu na sposób ich otrzymywania:

Możemy też stworzyć podział biorąc pod uwagę czas ich działania (ten podział właśnie chcę wykorzystać do wyjaśnienia dalszej części, gdyż ma on największe znaczenie dla osób przyjmujących insulinę).

Analogi szybko działające

Są to typowe insuliny doposiłkowe: podajemy je tuż przed zjedzeniem posiłku. Analogi mają dwie pozytywne cechy w stosunku do insulin ludzkich podawanych z zewnątrz: szybciej się wchłaniają z miejsca podania, dzięki temu, wystarczy podać je kilka minut przed posiłkiem oraz działają krócej, dlatego nie musimy pamiętać o przekąsce po głównym posiłku.

Insulina ludzka krótko działająca

Są to również insuliny doposiłkowe, jednak czas ich działania jest dłuższy niż czas wchłaniania się posiłku. Dlatego po głównym daniu konieczne jest zjedzenie dodatkowego mniejszego, np. po śniadaniu jemy drugie śniadanie, a po obiedzie musimy uwzględnić podwieczorek. Ten rodzaj preparatu powinien być wstrzyknięty około pół godziny przed jedzeniem.

Insulina ludzka o przedłużonym działaniu (NPH)

Insulina ludzka o przedłużonym działaniu (NPH) jest podawana niezależnie od posiłku. Tego typu preparat nazywamy insuliną bazową. Minusem tej jest to, że trzeba podawać ją dwa razy na dobę. Dodatkowo posiada ona maksimum działania co może przyczynić się do nocnych niedocukrzeń, jeśli szczyt działania preparatu wypadnie akurat w godzinach nocnych.

Analogi długo działające (detemir)

Kolejny przykład insuliny bazowej. Zaletą tego analogu w stosunku do wersji ludzkiej o przedłużonym działaniu jest mniejsza skłonność do nocnych niedocukrzeń, ponieważ maksimum działania jest mniej wyraźne (bardziej „wypłaszczone”). Wadą jest jej dużo wyższa cena w stosunku do insulin ludzkich o przedłużonym działaniu (ponad dwudziestokrotnie większa !).

Analogi ultradługo działające (glargina)

Ostatni już rodzaj insuliny bazowej. Analogi długodziałające zostały zmienione w taki sposób, aby można było je podawać tylko raz dziennie. Dodatkowo są to preparaty tzw. bezszczytowe, co znaczy, że przez cały czas swojej aktywności w organizmie działają z podobną „siłą”, a nie jak wszystkie powyższe mocniej lub słabiej. Dzięki tej właściwości minimalizuje się ryzyko epizodów hipoglikemii (niedocukrzeń).

Mieszanki

Na rynku dostępne są również liczne mieszanki insulin krótko działających z tymi długodziałającymi. Ich wzajemne proporcje różnią się w zależności od preparatu.

Najczęstsze błędy insulinoterapii

1. Niewłaściwe przechowywanie insuliny

Zapas leku, który nie jest używany, powinien być przechowywany w lodówce (2 – 8^oC), ale UWAGA nie do zamrażalnika (zamrożona insulina przestaje działać).

Lek, który jest używany lub ma być używany nie powinien być przechowywany w lodówce. Możne pozostać w temperaturze pokojowej (poniżej 25^oC) do 28dni. W wyższych temperaturach insulina, tak jak po zamrożeniu deaktywuje się.

2. Stosowanie insulin przeterminowanych

Większość z nas wie, że zjadanie przeterminowanych produktów spożywczych może grozić nieprzyjemnościami ze strony układu pokarmowego ?. Podobnie rzecz się ma z lekami. Z tą różnicą, że zażywanie przeterminowanych lekarstw może być bardzo NIEBEZPIECZNE! Mimo tej wiedzy zdarza się, że pacjenci cierpiący na choroby przewlekłe w wyniku nagromadzenia zapasów lekowych nie sprawdzają daty ważności przed ich zażyciem. Średni okres ważności wkładów z insuliną wynosi 2 lata. Problem ten w większym stopniu dotyczy preparatów glukagonu (zastrzyk stosowany w razie silnego niedocukrzenia). Leki te trzyma się na „wszelki wypadek” i nie stosuje zbyt często. Łatwo niestety przez to przeoczyć jego datę ważności.

3. Błędne przygotowanie leku do wkłucia

Większość zarejestrowanych w Polsce insulin występuje w stężeniu
100 j./ml. Wyjątek stanowią analogi o długim czasie działania w wersjach bardziej stężonych (glargine 300 j./ml – Toujeo, degludec 200 j./ml – Tresiba). UWAGA na zbyt wysoką dawkę!

Insuliny NPH i mieszanki insulin ludzkich z kolei muszą przed użyciem być potrząsane (w badaniach amerykańskich zaznaczono, że nawet 20-krotnie), tak aby uzyskać jednolitą postać leku (wyrównać stężenie w każdej części preparatu).

4. Błędna technika wkłucia

Prawidłowe techniki wkłucia

By nie dopuścić do wydostania się insuliny z miejsca wstrzyknięcia, czekamy z wyjęciem igły po iniekcji ok. 10 sekund.

Ponadto każdorazowo zaleca się wymianę igły po użyciu na nową.

Pamiętajmy także o ciągłej zmianie miejsc wkłuć.

5. Niedostosowanie dawki insuliny

Dawki insulin szybko i krótko działające powinny być dostosowane do wartości glikemii przed posiłkiem, rodzaju posiłku (skład, ilość węglowodanów) oraz planowanej po nim aktywności fizycznej. Jednym z najczęstszych błędów jest przyjmowanie insuliny doposiłkowej w stałych dawkach (np. 4 j. przed posiłkami) bez względu na jego wielkość. W cukrzycy typu 1 podstawową metodą ustalania dawki insuliny przedposiłkowej jest obliczanie przez chorego ilości wymienników węglowodanowych zawartych w posiłku.

Na dziś tyle ode mnie

Zdrówka!

FarMatka

Post O insulinach słów kilka pojawił się: FarMatka.