Justyno,
Dziękuję za czujność. Czas inkubacji wirusa (zgodnie z WHO) to rzeczywiście 1-14 dni. Na wykresie celowo posłużyłam się możliwie najdłuższym czasem inkubacji, gdyż często spotykałam się z opinią, że „jeśli w ciągu tygodnia od kontaktu z chorym nie wystąpiły objawy to na pewno się nie zaraziłem”. Oczywiście masz rację odnośnie najczęściej występującego okresu inkubacji – 5 dni. Zdanie w tekście, mówiące o 10-18 dniach miało w kolokwialny (nie zwróciłam niestety uwagi na to, że mogło to wprowadzić w błąd czytelnika) sposób wyjaśnić, że każdy organizm jest inny i dlatego widełki czasowe wystąpienia objawów są tak rozległe. Zostało to już w tekście poprawione. 🙂
Jeśli chodzi o drugie pytanie: w trakcie szukania informacji odnośnie prawidłowego przygotowania do wymazów na stronach internetowych profesjonalnych placówek wykonujących te badanie zawsze powtarzała się informacja o porannym czasie pobrania próbki – niestety bez konkretnego wyjaśnienia [1],[2],[3],[4]. Po zadaniu pytania zaczęłam drążyć temat i odszukałam dwa niezależne badania. Pierwsze badanie z czerwca [5] sugeruje tendencję do wyższego miana wirusa w górnych drogach oddechowych we wczesnych godzinach porannych. Mówi też, że do celów badań przesiewowych można pobierać tylną ślinę ustno-gardłową przez cały dzień, lecz najlepiej robić to wczesnym rankiem, aby zmaksymalizować wydajność. Drugie badanie z sierpnia [6] porównywało obecność wirusa w porannej ślinie i wymazie z nosogardzieli. Wyniki wskazały, że koronawirus był lepiej wykrywalny w porannej ślinie niż w wymazie. Czy wymaz pobierany popołudniu jest mniej wiarygodny? Myślę, że nie jest to czynnik decydujący o wykrywalności, niemniej jednak starałam się znaleźć wszystkie zalecenia mające wpływ na możliwe zmniejszenie ryzyka zafałszowania testu.
Zdrówka
FarMatka

[1] https://diag.pl/sklep/pakiety/sars-cov-2-metoda-real-time-rt-pcr-tylko-w-punktach-drivego-thru/
[2] https://upacjenta.pl/poradnik/badania-na-koronawirusa-2
[3] http://www.loma.opole.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=74:wymazy-w-kierunku-sars-cov-2-covid-19-met-real-time-rt-pcr&catid=2:loma
[4] https://instytut-mikroekologii.pl/produkt/test-koronawirus-covid-19-poznan/
[5] https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7299521/
[6] https://academic.oup.com/cid/advance-article/doi/10.1093/cid/ciaa1156/5882012

ANN.,
Od czasu ogłoszenia pandemii COVID-19 wzrosła ilość badań nad powiązaniem poziomu witaminy D, a zachorowalnością lub nawet przebiegiem choroby. Pierwsze takie badania, które potwierdziły, że witamina D zmniejsza ryzyko ostrych infekcji układu oddechowego opublikowano już w 2017 [1]. Po ogłoszeniu pandemii w 2019 w maju opublikowano badanie wykazujące, że w 20 europejskich krajach im niższy był poziom witaminy D, tym wyższy okazał się wskaźnik przypadków i zgonów z powodu koronawirusa w danym kraju [2]. Kolejne badanie z września donosi, że przy niedoborze witaminy D ryzyko zakażenia COVID-19 jest niemal dwukrotnie wyższe [3]. Badanie z października do którego dotarłam, mówi z kolei, że hospitalizowani pacjenci z COVID-19 mieli wyższe niedobory witaminy D, niż grupa kontrolna nie zakażona wirusem [4]. Mimo licznych badań specjaliści w dziedzinie infekcji górnych dróg oddechowych podkreślają, że nadal brak jednoznacznych badań dowodzących związku między poziomem witaminy D a COVID-19. Wiadomo, że witamina D wzmacnia odpowiedź układu odpornościowego i wycisza odpowiedź zapalną. Stawia się więc hipotezę, że to właśnie nadmierna reakcja zapalna charakteryzuje ciężki przebieg COVID-19 i stanowiłoby to potwierdzenie, że witamina D może w pewnym stopniu ochronić przez zarażeniem lub choćby ciężkim przebiegiem.
Jestem zdania, że niezależnie od badań warto zbadać sobie poziom tej witaminy i suplementować wartościowymi preparatami w celu uzupełnienia ewentualnych niedoborów.
Zdrówka!
FarMatka

[1] https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.07.14.20152728v1
[2] https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32377965/
[3] https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2770157
[4] https://academic.oup.com/jcem/advance-article/doi/10.1210/clinem/dgaa733/5934827